• grupa I – ABC fotografii – koło fotograficzne
• grupa II – Warsztaty dziennikarskie
• grupa III – Gramy w niemieckim teatrze
• grupa IV – Fizyka dla każdego

Czy wiesz, że każda butelka wody mineralnej, soku czy środka chemicznego może pomóc innym? Taki potencjał drzemie nie w samych butelkach, lecz w dołączanych do nich plastikowych nakrętkach. Co jakiś czas organizowane są charytatywne zbiórki, w czasie których takie zakrętki są zbierane. Ludzie składają je, a następnie przekazują firmom, które za nie płacą. Nie są to duże sumy, bo kilogram tego surowca jest wart niecałą złotówkę. Jednak w przypadku tony zebranych zakrętek, ten zarobek może być już znaczny. Nasza szkoła także wzięła udział w tej akcji, z czego jesteśmy bardzo dumni. Mamy nadzieję, że nie będzie to zbiórka jednorazowa.

• przewodniczący: Jędrzej Radziewicz
• zastępca: Katarzyna Wojtasik
• sekretarz: Weronika Błaszkiewicz
• skarbnik: Dawid Zelek

pt. „Ojciec fundamentem rodziny” i odniosły wielki sukces!

Natalia Nowosad zajęła I miejsce,  natomiast Marta Postrożna – III miejsce.

Dziewczyny wezmą udział w uroczystym wręczeniu nagród, które odbędzie się 27 . 05. 2010 w Zabrzu.

Gratulujemy

w 3 Konkursie Recytatorskim w Lewinie Brzeskim. W tym roku konkurs był poświęcony muzyce.

Gratulujemy i życzymy kolejnych sukcesów!!!

”Oskar i pani Róża” to książka autorstwa Erica- Emmanuela Schmitta. Jest on francuskim dramaturgiem, eseistą i powieściopisarzem. Lektura ta została po raz pierwszy wydana w 2004r., przez wydawnictwo Znak. Książka ta opowiada o ostatnich dniach życia dziesięcioletniego chłopca Oskara, chorego na białaczkę. Spędza je w szpitalu, pisząc listy do Boga. Przeżywa każdy dzień, jako 10 lat do przodu. Odkrywa wszystkie etapy życia. Najpierw rodzi się, następnie dojrzewa, jest dorosły i się starzeje. Opiekuje się nim starsza wolątariuszka, którą nazywa ciocią Różą. To właśnie ona pomogła mu wierzyć w Pana Boga. Na wizytę rodziców może liczyć tylko w niedzielę, nie chcą z nim rozmawiać o jego chorobie i śmierci, gdyż boją się tego i dla tego co tydzień przywożą mu prezenty i czytają dokładnie instrukcję obsługi co chłopca nudzi i irytuje. Przyjaźni się on z dziewczynką ze szpitala, w której się później zakochuje i przeżywa pierwszy pocaunek. Opiekuje się nią i nawet nie śpi w nocy. Potem ma żal do Boga o to ,że dziewczyna wychodzi ze szpitala i jej już nigdy więcej nie zobaczy. W końcu się starzeje, jest cały czas zmęczony, śpi i odpoczywa,akceptuje swoją śmierć i umiera. Ostatni list do Boga pisze Ciocia Róża. Moim zdaniem książka ta, choć bardzo któtka, jest świetna, ponieważ główny bohater pokazał to, że się nie załamał przez swoją chorobę, walczył do końca i umiał te ostatnie dni życia tak interesująco zagospodarować.

Jakie znaczenie ma dla Pana praca w Skorogoszczy?

Słuchaj! Ogromne! Sprawdzam swoją cierpliwość… Hmm jakie jeszcze? Jestem emocjonalnie wykończony (śmiech)

Jak Pan uważa, czy atmosfera w naszej szkole jest odpowiednia?

Tak. Mili uczniowie, dobry dyrektor, małe grono nauczycielskie!

Wszyscy wiemy, że uczy Pan również w Brzegu. Jak się Panu tam pracuje? Czym rózni się nasza szkoła od technikum?

Młodzież w technikum jest doroślejsza pod każdym względem. Mają inne problemy. Tam człowiek odpoczywa!

Czy dojazdy do pracy sprawiają Panu trudności?

Tak, ale dzieki dobroci dyrektora zdążam bez problemu!

Czy cieszą Pana zarobki w gimnazjum?

Tak. Skromne, ale godne!

Czy od razu chciał Pan zostać katechetą?

Nie! Chciałem być księdzem.

Więc dlaczego Pan zrezygnował?

Ze względu na celibat. Wtedy doszło do mnie, że lepiej jest być katechetą!

Jaki był kierunek Pana studiów?

Studiowałem teologię katechetyczno-pastoralną na uniwerku w Opolu.

Czy prowadził Pan tzw. „studenckie życie”? , czy też był Pan raczej pilnym uczniem?

Oczywiście, że pilnym (śmiech). Studnet bez dwójki to nie student!

Czy jest Pan żonaty?

Tak i wspaniale mi się w tym małżeństwie żyje!

Czy ma Pan dzieci?

Tak, jedno! Mam syna Mikołaja.

Chciał Pan syna?

Nie. Żona chciała. Ja wolałem dziewczynkę!

Dlaczego?

Od wielu pokoleń w mojej rodzinie rodzili się tylko chłopcy. Potrzebowałem odmiany, bo było to odrobinę męczące.

Jaki ma Pan znak zodiaku?

Byk. Jestem z maja.

Jakie jest Pana najmilsze wspomnienie z dzieciństwa?

Nie wiem, ciężko powiedzieć… Kiedyś w szkole tak dawałem nauczycielom w kość, że któryś z nich powiedział mi, że sam kiedyś zostanę pedagogiem i się przekonam, jak to jest!

Czy był pan ulubieńcem rodziców?

Nie! Najgorszy czort z całej trójki (śmiech)

Jakie jest Pana hobby?

Gram na konsoli. Lubię samochody i szybką jazdę.

Jakiego rodzaju muzyki Pan słucha?

Szczerze? Energy 2000. Uwielbiam to! Wystarczy, że powiem komuś „Energy 2000″ a on będzie wiedział, co to! Wszyscy to znają! Co weekend mam nowe kawałki!

Czy interesuje Pana jakaś dyscyplina sportu?

Sam nie uprawiam ale oglądam niemiecką ligę.

Czy ma Pan jakieś osiągnięcia w dziedzinie sportu?

W ogólniaku na krótki dystans. Teraz już nie, bo mi trochę brzuch urósł (śmiech)

Jakie znaczenie ma dla Pana przedmiot, którego Pan uczy?

Duże znaczenie, choć uważam, że przez uczniów niedoceniane! Zrozumieją to dopiero po latach!

Jak Pana praca przekłada się na życie osobiste? Np. czy przestrzega Pan ściśle postów, obchodzi wszystkie święta itp.?

No przekłada się! Staram się być dla wszystkich dobry, miły, otwarty…

Czy życie szkoły ma wpływ na pańskie samopoczucie? Czy drobne zawodowe niepowodzenia przeżywa Pan osobiście?

Emocjonalnie czuję się zmęczony. W technikum natomiast odpoczywam. Umiem jednak oddzielić życie prywatne od zawodowego!

Czy chwilami ma Pan dość pracy w szkole?

Nie! Nigdy nie mam dość pracy w szkole! Chciałbym jednak pracować z kimś, kto chciałby normalnie porozmawiać. Nie znoszę chamstwa!

Jak Pan sądzi, jak wygląda Pan w oczach uczniów?

Nie wiem, trzeba zapytać uczniów (śmiech)

Czy ma Pan jakiś sposób, by „odciąć” się, odstresować, odpocząć od pracy w szkole?

Tego Wam nie mogę powiedzieć (śmiech)! Idę posiedzieć w pubie, spotykam się z przyjaciółmi. A potem …  robię za ich kierowcę (śmiech)

Dziękujemy za miłą rozmowę!

Dziękuję!

wywiad przeprowadziły: Weronika Błaszkiewicz i Aleksandra Szramiak

– Panem Łukaszem Słodowym

Dlaczego akurat historia? Czy wybierając się na studia zastanawiał się Pan jeszcze nad jakimś innym kierunkiem?

Nie, nie. Od początku wiedziałem, jaki kierunek wybiorę. To z historią wiązałem moją przyszłość, choć był czas, kiedy brałem pod uwagę również archeologię.

Od samego początku swojej edukacji lubił pan historię? Czy może zamiłowanie do tej dziedziny przyszło dopiero później?

Odkąd tylko pamiętam zawsze interesowała mnie historia. Już w Szkole Podstawowej była to jedna z moich mocnych stron. Duży wpływ na moje zainteresowania mieli na pewno wspaniali nauczyciele, którzy doskonale potrafili przekazać wiedzę i zainteresować przedmiotem. Byli wystarczająco wymagający, by zagonić nas do nauki, ale potrafili też pożartować i porozmawiać bardziej „na luzie”.

Co młody nauczyciel historii robi, żeby się odstresować i odpocząć po męczących lekcjach z gimnazjalistami?

Nie no, jeszcze aż tak źle nie jestJ Nie stresuję się. Mam blisko do teatru, więc często tam bywam. Swój wolny czas poświęcam m.in. na internet, dobrą książkę lub ciekawy film.

Czy teraz, kiedy jest Pan nauczycielem, podczas niektórych sytuacji na lekcjach widzi Pan siebie jako gimnazjalistę?

Jasne, że tak! Doskonale pamiętam czas, kiedy byłem w Waszym wieku. Wiele się do tego czasu nie zmieniło. Robiłem to samo co Wy teraz więc często przymykam oko na to co robicie. Kiedy byłem na Waszym etapie nauki, my – uczniowie mieliśmy większy szacunek do nauczycieli, którzy potrafili pokazać nam granicę. To sprawiało, że było o wiele spokojniej niż jest teraz.

Pamięta Pan swoje marzenia, kiedy był małym chłopcem? Nie chciał Pan zostać strażakiem?

Nie, nie pamiętam, żebym chciał zostać strażakiem. Zawsze marzyłem o zawodzie kierowcy TIR-a. To pewnie dlatego, że kiedy byłem małym chłopcem, mój wujek pracował w tym zawodzie. Często jeździł za granicę, co było dla mnie trochę nieosiągalne i zawsze przywoził mi stamtąd słodycze. To nie zawód strażaka mnie „kręcił”. Zawsze chciałem zostać kierowcą TIR-a, by móc zobaczyć to wszystko, co widział i o czym opowiadał mój wujek.

My – młodzież mamy wielu idoli, z których nasi rodzice czy nauczyciele, niekoniecznie są zadowoleni. Czy pamięta Pan, kto był Pana wzorem do naśladowania w dzieciństwie?

Zdecydowanie mój ojciec był dla mnie takim wzorem.

W piątek 28.03.2008 r. był Pan opiekunem drugich klas przy sadzeniu lasu. Jak ocenia Pan nasz zapał do pracy?

Pewnie ten widok na długo zostanie mi w pamięci. Na początku byłem bardzo mile zaskoczony Waszym zapałem i podejściem do tego, co Was czekało. Szkoda, że to tak szybko zgasło, bo już po 30 minutach pracy Wasz zapał osłabł i mieliście dość. Wizja końca pracy sprawiła, że przy ostatnim kawałku znów wykazaliście się tą siłą i pracowitością. Widząc Was sam mogłem przypomnieć sobie jak ja będąc w Waszym wieku jeździłem ze szkołą na takie akcje. Jednak my nie dostawaliśmy za to pieniędzy.

Wywiad przeprowadziły: Justyna Litewka i Anka Hiszpańska

Pałeczkowy protest

Zbliżające się lato widać coraz bardziej nie tylko za oknem, ale także na sklepowych półkach, a raczej-w sklepowych lodówkach Na przerwach w naszej ( i jak się dowiedzieliśmy również nie tylko w naszej) szkole „Lodowe pa łeczki przejęły pałeczkę” Szał na ten wyrób ‘LODOWOPODOBNY’ istnieje już od dłuższego czasu, a w naszej szkole, na przerwach, od tego smakołyku jest aż kolorowo. PAŁECZKOWY SZAŁ !

Czasem warto zastanowić się co jemy, bo równie dobrze możemy zamrozić sobie trochę soku-efekt ten sam, a przynajmniej mamy pewność , że bez mnóstwa konserwantów. Aby trochę otworzyć wam oczy, pokażemy  skład uwielbianej przez 80% naszej młodzieży pałeczki lodowej.
Skład: woda, cukier, kwas cytrynowy, koncentrat smakowo-zapachowy, emulsje spożywcze, stabilizatory, E-330.
Ciekawe chęci kupowania tego lodowego skupiska chemii i konserwantów zapytałyśmy kilkoro z was za co tak naprawdę uwielbiacie pałeczki. Pytani odpowiadali, że przede wszystkim chodzi o cenę. Wkońcu „ 30 groszy to nic”. Racja, ale czy warto wydać 30 groszy na „konserwantową bombę”? ;P

SMACZNEGO!

Zwolenniczki zdrowej żywności.

Panią Sylwią Muzyką

1. Jak długo jest Pani nauczycielką? Czy od zawsze chciała Pani nią zostać? Czy może miała Pani inne marzenia dotyczące zawodu?

Jestem nauczycielką od trzech lat. Zaraz po ukończeniu studiów rozpoczęłam pracę w szkolnictwie. Od zawsze chciałam pracować w tym zawodzie i moje marzenie się spełniło. Myślę, że ten zawód przynosi wiele satysfakcji i jest on dla mnie odpowiedni, ponieważ lubię pracować z młodzieżą.

2. Czy podoba się Pani w naszej szkole? Mamy na myśli ogólną atmosferę wśród nauczycieli i uczniów.

Praca w gimnazjum w Skorogoszczy sprawia mi wiele przyjemności i daje dużo satysfakcji. Atmosfera w szkole jest bardzo przyjemna. Ogromnie się cieszę, że mam okazję pracować z tak znakomitym gronem pedagogicznym oraz wspaniałą młodzieżą.

3. Nasza poprzednia nauczycielka języka niemieckiego była bardzo „przebojowa”, radosna i miała świetny kontakt z uczniami. Czy nie bała się Pani, że będzie porównywana do Pani Asi?

Osobiście nie znam Pani Asi, ale wiele dobrego o niej słyszałam. Mam nadzieję, że moja osoba również przypadnie do gustu młodzieży w tej szkole. Zapewniam, że z mojej strony zrobię wszystko, aby tak się stało.

4. Jaka jest Pani „recepta” na niesfornych uczniów?

Uważam, że do najlepszych metod należy indywidualna rozmowa z uczniem, w czasie której można spokojnie wyjaśnić wszelkie problemy. Polecam tę metodę. Nigdy mnie nie zawiodła.

5. Czy jest coś, co chciałaby Pani zmienić w naszej szkole?

Myślą, że można byłoby dokonać modernizacji obiektu, w którym znajduje się nasza szkoła. Z pewnością nauka, w wyremontowanych i wyposażonych w nowoczesne materiały i pomoce naukowe pomieszczeniach, przynosiłaby lepsze efekty i byłaby przyjemniejsza.

6. Ma Pani jakieś marzenia, o których mogłaby Pani nam opowiedzieć?

Każdy z nas ma jakieś marzenia. Ja również. Bardzo lubię podróżować, dlatego chciałabym mieć możliwość zwiedzenia wielu ciekawych krajów. Marzy mi się podróż do egzotycznych Indii. Mam tam koleżankę i bardzo chciałabym ją odwiedzić. Jednak moje największe marzenie, to po prostu być szczęśliwą w życiu.

7. Co najbardziej lubi Pani robić w wolnym czasie?

W wolnym czasie uczęszczam na zajęcia tańca towarzyskiego. Taniec towarzyski to moja pasja już od dziecka. Jest to świetna forma spędzania wolnego czasu. Taniec to zwierciadło duszy. Uwielbiam tańczyć i często prezentuję nabyte umiejętności na pokazach i zabawach tanecznych. Mój ulubiony taniec to walc wiedeński – idealny na wszelkie okazje.

8. Lubi Pani filmy? Ma Pani jakiś ulubiony?

Moim ulubionym filmem jest znana Polakom komedia w reżyserii Sylwestra Chęcińskiego „Sami swoi”. Oglądałam ją wielokrotnie i za każdym razem odkrywam w tym filmie coś na nowo. Wspaniała kreacja głównych bohaterów Pana Władysława Hańcza i Pana Kowalskiego jest dla mnie niedoścignionym wzorem bohatera komediowego. Mogę dodać, że większość dialogów znam nawet na pamięć i przy różnych okazjach je cytuję. Naprawdę wszystkim gorąco polecam ten film.

9. Ma Pani jakieś zwierzątko? Jeśli tak to jakie?

Tak, mam pieska, który wabi się Kuba i jest to typowy kundelek o kasztanowej maści. Bardzo lubię się z nim bawić i wyprowadzać go na spacer. Jest on moim najlepszym i najwierniejszym przyjacielem.

10. Prosimy, aby Pani w kilku zdaniach opisała swoją osobę.

W tym roku ukończyłam studia magisterskie na wydziale Filologii Germańskiej Uniwersytetu Opolskiego. Obecnie jestem w trakcie studiów podyplomowych. Po ich ukończeniu będę mogła uczyć drugiego przedmiotu – języka polskiego. W niedalekiej przyszłości planuję także ukończenie studiów na kierunku zarządzanie i organizacja oświaty. Jestem osobą pogodną i pozytywnie nastawioną do życia. Cenię sobie przyjaźń oraz szczerość. Swój wolny czas najchętniej spędzam w gronie rodziny.

Wywiad przeprowadziły: Anka Hiszpańska i Justyna Litewka GimSchool nr 1/2007